เพราะรถยนต์บ้างล่ะ

เพราะแอร์บ้างล่ะ

เพราะใช้ไฟมาก ๆ บ้างล่ะ

สาเหตุเหล่านี้ มักถูกยกเอามาตำนิกับคนที่ทำอยู่ ว่าเป็นสาเหตุโลกร้อน

ผมถามจริง ๆ เหอ..

คุณจะพกถุงผ้าไปทุกหนแห่งได้ไหม ?

คุณจะใช้จักรยานเดินทางไปทำงานทุกวันได้มากน้อยเท่าไหร่ ?

ถ้าคุณมีเงินพอ คุณอยากนอนเย็นสบายไหม ?

ชีวิตพอเพียงเนี่ย

มันคนละเรื่องกับโลกร้อนนะครับ..

แต่มันมักจะมีคนเอาสองเรื่องนี้มารวมกัน

ผมคุยกับหลาย ๆ คนที่มักจะอ้างเรื่องโลกร้อนมาคู่กับการใช้จ่าย

ซึ่งจริง ๆ มันคนละประเด็นเลย

แล้วสาเหตุของโลกร้อนเนี่ย

อย่าเอามาใช้กับผู้บริโภคเพียงฝ่ายเดียว

มันไม่ต่างกับโรงเหล้า โรงยาสูบ ที่บอกว่า

ผลิตขึ้นสำหรับคนที่เลิกมันไม่ได้

โลกร้อน เกิดจากผู้ผลิต ที่ขาดสำนึก

ไม่ใช่เกิดจากผู้บริโภคเลยแม้แต่น้อย

ไม่มีผู้บริโภคคนไหนร้องขอให้ถุงพลาสติก ผลิตออกมาแล้วทำลายโลก

ไม่มีผู้บริโภคคนไหน อยากใช้แอร์ที่มีสารทำลายชั้นบรรยากาศ

หรือแม้แต่ อยากขับรถที่ใช้น้ำมัน

เข้าใจไหม ?

ดังนั้น

ผมซื้อแอร์มาเนี่ย… ไม่ใช่ขาดสำนึกโลกร้อนนะ

แต่ผมร้อน…..

(ชักแม่น้ำทั้งห้าเพื่อบอกแค่นี้แหละ)

โลกร้อนแล้วไง ? is a post from: คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ

กลัวที่จะก้าวเดินไปข้างหน้า

กลัวที่จะต้องรับอะไรใหม่ ๆ

ไอ้ใหม่ ๆ ในที่นี้ของผม ไม่เพียงแค่ความรู้ใหม่ ๆ แต่รวมไปถึง ชีวิตใหม่ ๆ

ที่ตัวเราไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับตัวเองได้เลย

ที่เลวร้ายก็คือ

บางคนเลือกที่จะเรียนไปเรื่อย ๆ เพราะกลัวจะจบมาหางานทำเลี้ยงชีพ..

ไอ้แบบนี้ มันเลวร้ายยิ่งกว่า เรียนจบแล้ว ยังไม่มีงานทำเยอะเลยนะครับ

เพราะมันยิ่งกว่าการตั้งหน้าตั้งตาเผาผลาญสมบัติพ่อแม่เหมือนคนตกงาน

แต่มันระดับโยนเงินทิ้ง โดยไม่ก่อให้เกิดประโยชน์แม้แต่การถูบ้าน…

ผมทราบดีว่าการเรียนนั้นสำคัญ

แต่เมื่อเรียนมาจนถึงอายุระดับหนึ่งแล้ว ก็ต้องหัดแบ่งเบาภาระทางบ้านบ้าง

ไม่ใช่หาเรื่องใช้เงินให้สูงขึ้นไปเรื่อย ๆ

คนพวกนี้ คิดว่าทางบ้านมีฐานะดีแล้ว ตัวเองไม่ต้องกังวลเรื่องเงินอะไร

ตั้งหน้าตั้งตาเรียนรึก็เปล่า ไม่คิดจะเรียนจริงจังด้วยซ้ำ

อยากให้หยุดการกระทำแบบนั้นบ้าง

เลิกสนุกไปวัน ๆ กับการเรียนแบบฉาบฉวย

ถ้ากลัวที่จะเรียนจบเพื่อออกมาตกงาน

ก็ควรจะกลัว ที่เรียนไปเรื่อย ๆ

จนหน้าแก่ บ้างก็ดี

รักษาสภาพ ? is a post from: คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ

แต่มันแปลกนะครับ
กับคนบางคน
ที่เดินไปเจอตอจนผ่านต่อไปไม่ได้
กลับมาสั่งสอนให้คนรุ่นหลัง
เดินเข้ารอยเดียวกัน
เพื่ออะไร ?
เพื่อให้มีการสืบทอดเจตนารมณ์ ?
เพื่อให้ตัวเองไม่โดดเดี่ยว ?
หรือ
เพื่อหาสิ่งที่เสียไปให้คืนกลับมา ?

ถ้าจะโดดลงเหวเนี่ย

คราวหน้า

โดดลงคนเดียวนะครับ…
ขี้เกียจเที่ยวไปเตือนคนรู้จักว่ะ

นิยามของการไปไม่รอด is a post from: คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ

เพลง อะไรไม่รู้… เพราะยังไม่มีคนแต่งเนื้อ

released 17 March 2010
Lyrics : From Hell (- -’)
Melody from : Abhisit na Takuatung
Composed : Nike
Guide : Nike

license

All rights reserved

———————————–

เบื้องต้นเพลงนี้ ส่งให้โปรดิวเซอร์ฟังแล้ว เขาชอบมาก

ถามว่า “ร้องอะไรไปวะ..”

ที่แน่ ๆ เหลือแค่นักร้องเขาอยากร้องหรือเปล่าเท่านั้นเอง

ถ้าเขาชอบ เพลงนี้จะเป็นเพลงแรกในชีวิตของผม

ที่เรียบเรียงให้กับนักร้องคุณภาพของแกรมมี่…

แต่เพียงแค่โปรดิวเซอร์ท่านชอบ

ผมก็ดีใจมากแล้วครับ

เพลงเดโมที่ได้ทำส่งค่ายแกรมมี่เลยนะ.. is a post from: คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ

เสร็จแล้ว หน้าที่ของผมสำคัญมากเลย..

คนแบกของไง…

ยังไงก็แล้วแต่ ซุ้มดอกไม้สำหรับงานแต่งงาน คนทำต้องมีประสบการณ์เยอะมาก ไอ้ผมแค่ยกไปมาก็ถือว่าเจ๋งแล้ว..

จบงาน.. is a post from: คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ

หลังจากชาวบ้านมาช่วยงานแต่งผม เมื่อสองปีก่อน คราวนี้ก็ต้องกลับไปช่วยงานเขากลับ ด้วยการไปช่วยยกกระถางดอกไม้..

ครับมาอยุธยาตอนนี้ ก็ได้มีโอกาสทดแทนบุญคุณ ด้วยการใช้แรงกาย ยก ๆ ๆ เข้าไป.. อายุปูนนี้ ยกของหนัก ๆ เยอะ ๆ พาลทำให้ปวดหลังได้เชียว แต่ไม่ว่ายังไงก็ตามตอนนี้ ยกเสร็จแล้ว และพรุ่งนี้ต้องไปทำซุ้มดอกไม้กันเลยทีเดียว

ไม่มีปัญหาล่ะครับ เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ เดี๋ยวทำเสร็จก็เสร็จกัน

ไว้จะมาอัพต่อ

ช่วยงาน is a post from: คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ

เพื่อที่จะสร้างอะไรซักอย่างเพื่อมอมเมาเด็ก ๆ ให้เข้ามาเป็นสาวก หรือลูกค้า

พนา เป็นคนหนึ่ง ที่พอมีทุนรอน เขาเคยถูกมอมเมาจากนักมอมเมาในต่างประเทศ เขาทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากการถูกมอมเมา แล้วหันมาเป็น “นักมอมเมา” แทนซะเอง…

เขาสู้พยายามอดทน เพื่อทำให้ตัวเองเป็นนักมอมเมาให้ได้ ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ว่า “ผู้ใดได้เป็นนักมอมเมามืออาชีพแล้ว จะสามารถทำเงินมหาศาลได้จากเด็ก ๆ ที่ถูกมอมเมานั่นเอง” อุดมการณ์นี้ ทำให้เขาสามารถสร้าง “โรงกลั่นความมอมเมา” ได้สำเร็จ และเริ่มเดินกลไกการมอมเมาเด็ก ๆ เพื่อสำเร็จในประสงค์การร่ำรวยนั้น

แต่วันเวลาผ่านไป พนา ก็ไม่สามารถที่จะทำให้เหล่าเด็ก ๆ ที่ถูกมอมเมา ผันตัวจากนักมอมเมาต่างชาติ มาถูกมอมเมาด้วยน้ำมือเขาได้เสียที เขาพยายามแล้ว พยายามเล่า จนเงินทุนร่อยหรอลงไปเรื่อย ๆ สิ่งมอมเมาที่เขาสร้าง ก็ยังไม่ถูกยอมรับเลย

แล้วเขาก็พบว่า ความฝันที่จะเป็นนักมอมเมาของเขา ไม่ได้มีเขาเพียงคนเดียว หากยังมีหลาย ๆ คน ที่ต้องการเป็นนักมอมเมาเยาวชนไทยแบบเบ็ดเสร็จ แต่ก็ทำกันไม่ได้ซักราย ทำให้ พนา เริ่มนึกไอเดียดี ๆ ขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง…

นั่นคือ

การรวมตัวของเหล่านักมอมเมา ให้เป็นหนึ่ง….

ต่างคนต่างก็ไม่อยากรวมเป็นหนึ่งกับใคร ก็เลยตกลงกันว่า มารวมกันเพื่อสร้างอำนาจมอมเมา แล้วแบ่งพื้นที่มอมเมากันบ้าง ไม่ก็แบ่งกันมอมเมาตามคิว… เพื่อความมั่งคั่ง

ทำไปทำมา มอมเมาไม่ได้ตามที่หวัง เพราะเหล่าเด็กไทย ใจเข้มแข็ง ยังคงเลือกจะเสพความมอมเมาจากต่างชาติอย่างไม่ลดละ เพราะมันดีกว่าเยอะ..

เหล่ากลุ่มนักมอมเมา ก็เลยต้องผันไปเป็นลิ่วล้อนักมอมเมาจากต่างชาติ..

หน้าที่ก็แค่สร้างชิ้นส่วนการมอมเมาให้นักมอมเมาต่างชาติ เอาไปประกอบเป็นสิ่งมอมเมาอันยิ่งใหญ่..

แหม.. รายได้มันก็ดีกว่าสร้างเอง มอมเองเยอะนัก

แถมภาพลักษณ์ยังดูดีกว่ามอมเมาเองมากมาย มีคนชื่นชม ไม่เหมือนสมัยสร้างเองเลย เพราะชื่อเสียงนักมอมเมาต่างชาติ ที่พวกเขาไปสวามิภักดิ์นั้น มันช่างเข้มแข็งแท้ ๆ

แต่ทำไปทำมา.. เจ้านักมอมเมาต่างชาตินั่น ก็ชักจะเข็ดในฝีมือการสร้างของนักมอมเมาไทย

“กูไปดีก่า” เจ้าแห่งนักมอมเมาคิด แล้วก็หายตัวไป เหลือเพียงเงาเสียง..

พนารู้สึกท่าไม่ดี เขากำลังถูกลอยแพ แต่ไม่เป็นไร พนายังมีลูกนัองผู้มีฝีมือมากมาย… เอ่า.. แต่งานมอมเมาไม่มีแล้ว ต้องทำเองอีกครั้ง.. เงินก็ร่อยหรอลงไปเพราะไอ้ลูกน้องมันก็ต้องกินข้าว เพื่อให้มีแรงช่วยกันมอมเมา

สุดท้าย พนาจึงตัดสินใจรวบรวมพลพรรคกลุ่มเดิม

“สร้างโรงเรียนนักมอมเมา” ขึ้นมาเองซะเลย

เหตุการณ์จะเป็นอย่างไรต่อไป ?

พนา จะทำสำเร็จหรือไม่ ?

เขาจะกลับมายืนในตำแหน่งนักมอมเมาแห่งชาติได้สำเร็จหรือเปล่า ?

โปรดติดตามต่อไป หลังช่วงปิดเทอมนี้…. ซักวัน

กิจกรรมปิดเทอมของนักมอมเมา is a post from: คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ

พอกินข้าวเสร็จก็เริ่มเดินดูของ เกือบซื้อมือถือใหม่อยู่แล้วเชียว เพราะว่า เพิ่่งซื้อให้เมียด้วยของเก่ามันพังแบบ.. พังเพราะมันเป็นโทรศัพท์จีนแดง..  เจ้าโนเกียของผมมันก็จีนแดงนะ เพียงแต่มันเป็นโนเกีย มันเลยทนทานกว่าเยอะ ทีนี้ตัวผมมันก็เกิดอิจฉาที่เมียได้เครื่องใหม่ตะหงิด ๆ ในใจก็อยากได้ใหม่บ้าง แต่สัญญากับตัวเองไว้ว่า ถ้าไอ้เจ้าโนเกียตัวนี้มันไม่พัง ก็จะไม่ซื้อใหม่ ทำให้ผมเดินดูมือถือก็จริง แต่ไม่ได้พกเงินสดไว้กับตัว เพื่อเบรกความคิดใจเร็วด่วนได้นั่นเอง

มันก็ได้ผลล่ะครับ สุดท้ายก็ไม่ได้ซื้อ เพราะเมื่อเดินห่างจากตัวร้าน สติก็กลับมา ยุคข้าวยากหมากแพง เราไม่ใช่คนมีเงินเดือน หรือมีรายได้ประจำ การจะซื้อหาอะไร ก็ต้องคิดให้มาก ๆ ทั้ง ๆ ที่จะซื้อเลยก็ได้ แต่ก็อดทนไว้ก่อนดีกว่ามานั่งเสียใจที่ซื้อไป ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ใช้งานอะไรนอกจาก โทร..

ก็ปลีกตัวออกจากร้านมา แล้วเดินเล่นดูของไปเรื่อย ๆ ก็เกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้นมา..

ที่ห้างไฟดับกระทันหัน ..

ห้างอิมพีเรียลเวิลด์ เจ้าของท่านเป็นนักการเมืองฝ่ายเสื้อแดงครับ การที่ไฟดับแบบนี้ ทำให้ในใจผมรู้สึกไม่ค่อยดี เลยเดินทางกลับ

ผมเป็นคนนิสัยแปลกอย่างหนึ่ง คือ ทำอะไรด้วยสัญชาตญาณ ไอ้การอยากกลับทันที มันจะมีเหตุผลอะไร ผมจะนึกออกหลังจากเหตุการณ์ผ่านไปแล้วซักพัก

ก็พอจะสรุปได้ดังนี้

ห้างดังกล่าว ชั้นบนสุด เป็นที่ออกอากาศของสถานีเสื้อแดงครับ…

ห้างนี้แอบออกอากาศแบบฟรีทีวีผ่านอากาศด้วย ซึ่งจริง ๆ ควรออกอากาศแค่ผ่านดาวเทียม

ไฟห้างนี้ดับ มันต้องมีอะไรแน่ ๆ เลย…. ใช่ไหมครับ ?

จนกระทั่งเย็น ผมลงไปเติมเงินโทรศัพท์ คุยกับเจ้าของร้าน เขาบ่น ๆ ว่าวันนี้ เวบไซต์เสื้อแดง หายไป…

ผมก็เลยแนะนำให้ลองจูนสัญญาณทีวีดู เพราะจังหวัดนี้ ดูแบบธรรมดาได้

เขาก็ลองจูน แต่ไม่เจอครับ…

ผมก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะเป็นไปได้ว่าเสาสัญญาณของเขาอาจไม่ได้ชี้ไปที่ห้างดังกล่าว

ก็เลยกลับมาเปิดดูทีวีเสื้อแดง

มันหายไปแล้วครับ….. สัญญาณหายไป

……

ด้วยความเคารพ ผมไม่ใช่พวกเสื้อเหลือง หรือเสื้อแดง และไม่ใช่เสื้อขาว

(บ่นตรงนี้เลยว่า ไอ้พวกวัยรุ่นการเมือง ลืมกำพืดตัวเองตามเวบพันทิป ที่มานั่งแบ่งสีแบ่งฝ่ายกัน ทำปากเก่งตามเวบบอร์ด โชว์อุดมการณ์ที่ “แดก” ไม่ได้นั่น มันเป็นพวก “นักเลงในคราบเด็กช่างกล” ในสายตาผมเท่านั้นเอง นึกถึงเพลงของพงษ์สิทธิ์ คัมภีร์ ที่ร้องว่า “แค่สีเสื้อไม่เหมือนคำสอน แต่ปางไหน นี่สีใคร นี่สีมึง นี่สีกู” แล้วนึกอนาถสังคมไทยส่วนน้อย ที่ทำตัวไม่ต่างกันเลย)

ผมอยากให้คนพวกนี้คิดให้ดี ๆ ว่า การสู้เพื่ออุดมการณ์ทางการเมืองอันยิ่งใหญ่ของท่าน มันไม่ได้เกิดขึ้นมาครั้งแรก และทุกครั้งที่เกิดการเปลี่ยนแปลงจากการต่อสู้ของประชาชน คนที่ตาย ก็คือ “ควาย” ที่โดนเขาสนตะพายจูงจมูกไปสละชีพเพื่อชาติ โดยที่ไอ้คนจูงควายนั่น มันหนีไปก่อน และไม่เคยถูกจับ ไม่เคยตาย ไม่เคยบาดเจ็บ ร่างกายขาวสะอาด ผุดผ่อง และร่ำรวยหลังจากตัวเองได้เข้าการเมืองทุกคน ไม่เคยรับผิดชอบอะไร เพราะมันไม่รู้จะรับผิดชอบกับคนตายยังไงถึงจะสาสม มันก็เลยไม่รับผิดชอบ แล้วโยนความผิดทั้งหมดให้กับบ้านเมืองนั่นแหละ

การเมืองไม่มีขวาซ้ายครับ มีแต่คนโกง คนเลว และเหี้ยจำแลงในร่างนักการเมือง

คนพวกนี้ก่อนเข้าการเมือง เขาเป็นคนดี เป็นที่นับถือของประชาชนจริง ๆ นะ แต่ด้วยวัฒนธรรม “แดกร้อยแปดพันเก้า” มันทำให้พวกเขาต้องรักษาตัวรอดจากไอ้พวกคนสามัญอย่างเรา ที่คอยจะเชิญเขาไปช่วยงานบวช งานศพ งานแต่ง งานบุญ แล้วทำหน้าทำตาละห้อย อยากให้เขาใส่ซองเยอะ ๆ นั่นแหละ

รากฐานสังคมต่างจังหวัด มันมีแค่นี้เหรอ ? ไม่ใช่หรอก เพียงแต่คนที่นิสัยแบบนี้มันเยอะ

นักการเมืองต้องจ่ายเงินพวกนี้เยอะมาก เยอะกว่าเงินเดือนอีก

นี่แหละ ต้นทุน ที่ทำให้เขาต้องไปหาเอาจากภาษีในคลัง

แค่นี้เอง

อยากให้นักการเมืองดี ตัวเรานี่แหละ ต้องเลิกคิดจะสูบเลือดนักการเมือง ทำได้ไหม ? ไม่ได้อีกสิ… นี่แหละ ปัญหาของรากแก้วประเทศไทย..

จะสู้เพื่อการเปลี่ยนแปลง แล้วที่ผ่าน ๆ มา มันเปลี่ยนไปบ้างไหม โกงกิน โกงประเทศ เงินใคร ? ก็เงินพวกเราทั้งนั้น จะช่วยมันทำไม

สู้ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไป ตามเวลา แล้วค่อยทวงสัญญาที่จะทำรัฐธรรมนูญใหม่ดีกว่าไหม ?

จะเร่งให้มันเกิดเร็วขึ้นเพื่อขับไล่อำมาตย์ .. ??

รู้ไหมครับ ครั้งแรกที่ผมได้ยินคำว่าอำมาตย์ ออกมาจากปากนักการเมืองเนี่ย

ผมขำตัวงอเลย มันคิดได้ไงวะเนี่ย ?

นักการเมืองนั่นแหละ อำมาตย์ เข้าไปเป็นใหญ่เป็นโต รับทำงานเพื่อชาติบ้านเมือง นั่นแหละ อำมาตย์

เหตุการณครั้งนี้มันแค่

อำมาตย์ทะเลาะกัน

แล้วเอาชาวบ้านมาเป็นพวกเท่านั้นเอง..

ล้างสมองทุกวัน พูดซ้ำ ๆ ให้คล้อยตาม เชื่อไหมครับ ผมเนี่ย เกลียดสีแดง ผมยังคล้อยตามเลยว่ะครับ

จนลืมไปแว่บนึงด้วยซ้ำว่า สมัยทักษิณครองประเทศ ชีวิตของผมเนี่ย เลวร้ายสุด ๆ

รอบข้างเห็นเพื่อนที่ทำงานด้วยกัน ลาออกหนีหนี้ มีข่าวคนโดดตึกตายหนีหนี้เกือบทุกวัน นั่นแหละชีวิตเงินสะพัดของพวกท่าน

เงินเดือนผมขึ้นแค่แค่ร้อยยี่สิบบาท เศรษฐกิจดีจังไรเลยนะครับ

ง่าย ๆครับ ใครจะครองประเทศ แม่งก็เศรษฐกิจไม่ดีเหมือนกันทั้งนั้น ตราบใดที่คุณยังทำงานเป็นลูกจ้างที่ไม่รู้จักทำงานหาอาชีพเสริม

ไอ้คนที่รวย หรือมีกินมีใช้จริง ๆ ก็คือคนที่ได้รับอานิสงฆ์จากเศษเงินเศษทองของพวกเจ้าของกิจการ ที่แบ่งมาให้เหมือนหมาได้เพ็ดดีกรีมากินมื้อนี้ พรุ่งนี้ก็กินแค่ข้าวคลุกน้ำปลาแกล้มกับเศษกระดูกไก่ให้มันบาดตูดนั่นไง

พอเศรษฐกิจโลกล่ม ก็คิดไปถึงวันที่ได้กินเพ็ดดีกรี โอ… วันวานช่างหอมหวาน แล้วก็พาลไปโทษรัฐบาลว่ามันโกงกินยังงั้น ยังงี้

แม่งก็โกงกินทุกรัฐบาลนั่นแหละ. กินกันเยอะแยะเหมือนกันทั้งนั้น กระแดะแบ่งสีเพื่อช่วยเหลือเขา เอาตัวเองให้รอดผ่านวันที่ 12 – 14 ก่อนดีไหม ?.

จะสู้เพื่อพวกมันทำไม ?

…………………………..

บ่นจบแล้วสิ…

พรุ่งนี้จะไปต่างจังหวัด หวังว่าจะเดินทางปลอดภัย

สาธุ

เดินทางท่ามกลางความเสี่ยง is a post from: คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ

รีวิวแบบเข้าใจคนเดียวแฮะ…

รีวิวหลังเขา การ์ตูนมหาสนุก 2010 is a post from: คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ

ไม่ว่าใคร ก็ช่วยเราไม่ได้

การกระทำของเราเองทั้งนั้น

ทำงาน นอนดึก ตื่นเช้า

เคืองตา ไม่ยอมนอน

เอาตัวเองไปเป็นบรรทัดฐานของคนอื่น

หรือเอาเรื่องของคนอื่นมาเป็นบรรทัดฐานของตัวเอง

เหนือฟ้า มีฟ้า ขอแค่ไม่ให้ตัวเราอยู่ล่างสุดของวงจรอันบิดเบี้ยวนี้ก็พอ

เดือนมีนาคม วันที่ 6 วันนี้

ยังไม่มีใครช่วยเหลือผมได้แม้แต่ตัวผมเอง

สิ่งเดียวที่จะทำได้ยามนี้คือ

การนอนหลับ

เครียดโคตร ๆ is a post from: คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ